‘Anne-kız’ gibiler

Adıyaman’ın Besni ilçesinde depremin ardından 4 gün mahsur kaldığı evden çıkartılan yatağa bağımlı yaşayan 85 yaşındaki Bedriye Gökseven, getirildiği Aydın’da gönüllü gençler tarafından bakılıyor. Yaşlı kadın kendisine gönüllü olarak yardım edip banyo yaptıran Fulden Özsoy ve arkadaşı ile manevi bağ kurup aile gibi olduğunu belirterek, “Onlar benim kızım gibi oldular. Allah hepsinden razı olsun” dedi.

Besni ilçesinde yaşayan, kalça kırığı dolayısıyla yatağa bağımlı olarak yaşayan ve gözlerindeki katarakt dolasıyla da görme kabiliyetini kısmen yitiren 85 yaşındaki Bedriye Gökseven ile oğlu 45 yaşındaki Ali Gökseven, Kahramanmaraş merkezli depreme evlerinde yakalandı. İki depremde de oturdukları apartman yıkılmayan ancak hasar gören anne ve oğlu 4 gün boyunca evde mahsur kaldı. Felaketin 4’üncü gününde dışardaki yetkililere ulaşmayı başaran Ali Gökseven annesi ile birlikte binadan tahliye edildi. Depremzede vatandaşlarla birlikte Aydın’a getirilen anne ve oğul Gökseven ilgili kayıt işlemlerinin ardından Efeler ilçesindeki Gençlik ve Spor Bakanlığı’na bağlı Adnan Menderes Öğrenci Yurdu’ndaki odalarına yerleştirilirken, diğer tüm depremzedeler gibi her türlü ihtiyaçlarının giderilmesi için devlet imkanları seferber edildi.

BANYO YAPTIRIP, TEKERLEKLİ SANDALYE TEMİN ETTİ

Öğrenci yurdunda kalan depremzede vatandaşlara yardım için gönüllü olarak gelen Fulden Özsoy ve arkadaşı Aysu Aldiken burada tanıştıkları Bedriye teyze ile manevi bir bağ yurdu. Yaşlı kadın ile kendi anneleri gibi ilgilenip banyo yaptıran Özsoy ve Aldiken, ihtiyaç olan tekerlekli sandalyeyi de temin ederek teslim etti. Her gün Bedriye teyzeyi arayıp yanına uğrayan Özsoy ve Aldiken, anne ve oğlu ile aile gibi oldu. Bedriye teyzenin “Kızım” diyerek bahsettiği gönüllüler de, “Teyzemiz buradan gidene kadar her zaman yanındayız” dedi.

“ÇOK MUTLUYUM, KIZIM GİBİ OLDULAR”

Deprem anında yaşadıklarını gözyaşları içerisinde anlatan Bedriye Gökseven, “Depreme uykuda yakalandık. Bir uyandım ki yatağın altı gidip geliyor. Binamız çok kötü sallandı ve sesler gelmeye başladı. Çok şükür ki bina sağlam çıktı ve yıkılmadı. İkinci depreme de evde yakalandık. O zaman da kötü salladı. Depremlerin ardından bizden başka binada kimse kalmadı herkes çıktı. Ama ben yürüyemediğim için çıkamadık. Sonra bizi çıkartıp buraya kadar getirdiler. Burada da sağ olsunlar kızlarım geldiler, bana sahip çıktılar. Banyo yaptık, oturduk sohbet ettik. Her gün geliyorlar, halimi hatırımı sorup bir şeye ihtiyacım olup olmadığını soruyorlar. Çok mutlu oluyorum. Kızım gibi oldular, hatta kızlarım da üstünler” dedi.